آرتروز؛ انواع و علل آن

آرتروز تخریب غضروف مفصلی و خود مفصل هست که به تغییر و آسیب اطراف مفصل و استخوان ها هم منجر می شود. به آرتروز ساییدگی مفصل هم گفته می شود. استئوآرتریت یک بیماری دژنراتیو مفصلی است که با گذشت زمان بدتر می شود و اغلب منجر به درد مزمن می شود.

آرتروز شایع ترین شکل آرتریت است که بسیاری از بافت های مفصل را تحت تاثیر قرار می دهد. استئوآرتریت می تواند هر مفصلی را درگیر کند، اما اغلب دست ها، زانوها، لگن، گردن و کمر را درگیر می کند. استئوآرتریت و آرتروز کلمات معادل و مترادف هم هستند. کلمه دژنراتیو به معنی فرسایش و تخریب هست.

شیوع آرتروز

استئوآرتریت حدود 3. 3 تا 3. 6 درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار می دهد. آرتروز باعث ناتوانی متوسط ​​تا شدید در 43 میلیون نفر در سراسر جهان می شود که آن را یازدهمین بیماری ناتوان کننده در جهان می کند.

در ایالات متحده، تخمین زده می شود که 80٪ از جمعیت بالای 65 سال دارای شواهد رادیوگرافیک از استئوآرتریت هستند به این معنی که این وضعیت را می توان در اشعه ایکس مشاهده کرد، اما تنها 60٪ از این گروه علائم واقعی دارند. بنابراین وجود تغییرات رادیوگرافی به تنهایی لزوما به این معنا نیست که استئوآرتریت علت درد مفاصل بیمار است.
استئوآرتریت شایعترین بیماری مفصل است که بخش قابل توجهی از جمعیت جهان، به ویژه افراد مسن را تحت تاثیر قرار می دهد. با این حال، حضور رادیوگرافیک این بیماری همیشه با وجود علائم مرتبط نیست.

علت آرتروز

استئوآرتریت یک بیماری است که کل مفصل را تحت تاثیر قرار می دهد و تمام بافت های درگیر را تحت تاثیر قرار می دهد.
علت آرتروز ترکیبی است از:

• عوامل خطر
• فشار مکانیکی روی مفصل
• مکانیک غیر طبیعی مفصل

این ترکیب منجر به تولید مارکر ها و آنزیم های پیش التهابی (پروتئاز) می شود که در نهایت باعث تخریب مفصل می شود. مسیر کاملی که منجر به تخریب کل مفصل می شود به طور کامل شناخته نشده است.
اولین تغییرات در استئوآرتریت در غضروف مفصلی رخ می دهد که باعث زبری سطح، بی نظمی و فرسایش کانونی می شود.
این فرسایش ها به تدریج تا استخوان زیرین گسترش می یابند و به گسترش ادامه می دهند و سطح بیشتری از مفصل را درگیر می کنند.
در سطح میکروسکوپی، پس از آسیب به غضروف، ماتریکس کلاژن آسیب می بیند. این امر باعث تکثیر سلول های غضروفی و ​​تشکیل خوشه های غضروفی می شود.

استئوفیت

سلول های غضروفی نیز در شکل خود تغییر می کنند و هیپرتروفیک می شوند. این منجر به تشکیل غضروف‌ هایی می‌ شود که استخوانی می‌ شوند (تبدیل به استخوان) و استئوفیت‌ ها یا خار های استخوانی را تشکیل می‌ دهند.

همانطور که ماتریکس کلاژن آسیب بیشتری می بیند، سلول های غضروفی تحت آپوپتوز، مرگ برنامه ریزی شده سلولی قرار می گیرند.

استخوان سازی نامناسب کلاژن باعث ضخیم شدن استخوان زیر غضروفی می شود. در بیماری پیشرفته، کیست های استخوانی ممکن است تشکیل شود. و به ندرت، فرسایش استخوانی ممکن است در آرتروز فرسایشی ظاهر شود.
همچنین درجاتی از التهاب و ضخیم شدن سینوویال وجود دارد، اگرچه این عامل اصلی بیماری نیست، زیرا در آرتریت التهابی وجود دارد.
ساختار های بافت نرم مانند رباط ها، کپسول مفصلی و منیسک ها نیز در آرتروز تحت تاثیر قرار می گیرند.
در مرحله نهایی استئوآرتریت، هر دو کریستال فسفات کلسیم و دی هیدرات کلسیم پیروفسفات در مفصل وجود دارند. نقش دقیق آنها نامشخص است، اما تصور می شود که آنها در التهاب سینوویال نقش دارند.

عوامل خطر آرتروز

عوامل خطر اصلی برای ایجاد ساییدگی مفصل عبارتند از: سن بالا، زنان، اضافه وزن یا چاقی، داشتن برخی عوامل آناتومیکی، عضلات ضعیف، و تجربه آسیب های مفصلی، به ویژه در اثر فعالیت های شغلی یا ورزشی.

سن افراد

استئوآرتریت با افزایش سن افراد شایع تر است. خطر ابتلا به آرتروز با افزایش سن افزایش می یابد.

جنسیت مؤنث

زنان در مقایسه با مردان بیشتر در معرض ابتلا به استئوآرتریت هستند.

چاقی

اضافه وزن یا چاقی خطر ابتلا به آرتروز را افزایش می دهد، به ویژه در مفاصل تحمل کننده وزن مانند زانو و لگن.

عوامل ساختاری

برخی از ویژگی های فیزیکی یا ناهنجاری ها در ساختار مفاصل می تواند به ایجاد آرتروز کمک کند.

ضعف عضلانی

ضعف عضلات اطراف مفاصل می تواند منجر به افزایش فشار روی مفاصل شود که می تواند خطر ابتلا به استئوآرتریت را افزایش دهد.

آسیب مفصل 

آسیب های مفاصل، مانند آسیب هایی که ممکن است در حین ورزش یا برخی مشاغل خاص رخ دهد، می تواند خطر ابتلا به آرتروز در مفصل آسیب دیده را افزایش دهد.

انواع آرتروز

دو نوع اصلی استئوآرتریت یا آرتروز وجود دارد، استئوآرتریت اولیه بدون هیچ دلیل زمینه ای واضحی ایجاد می شود، اما با عواملی مانند سن، چاقی، آسیب مفاصل و غیره مرتبط است. استئوآرتریت ثانویه به دلیل یک بیماری یا آسیب زمینه ای ایجاد می شود که مفصل را تحت تأثیر قرار می دهد.

آرتروز اولیه

این نوع آرتروز شایع ترین شکل آرتروز در هر مفصلی است. زمانی تشخیص داده می شود که هیچ علت زمینه ای قابل شناسایی یا عامل مستعد کننده ای مانند آسیب یا بیماری قبلی وجود نداشته باشد. با این حال، با عوامل خطری که قبلا ذکر شد به عنوان مثال، سن، چاقی، عوامل ژنتیکی مرتبط است.

آرتروز ثانویه

این نوع استئوآرتریت زمانی رخ می دهد که یک ناهنجاری یا وضعیت مفصلی از قبل وجود داشته باشد که منجر به ایجاد استئوآرتریت می شود. شرایط مستعد کننده ای که می توانند باعث آرتروز ثانویه شوند عبارتند از:

• ضربه یا آسیب به مفصل
• اختلالات مفصلی مادرزادی یا ژنتیکی
• آرتریت التهابی ( آرتریت روماتوئید )
• نکروز آواسکولار ( مرگ بافت استخوانی )
• آرتریت عفونی
• بیماری پاژه
• استئوپتروز
• استئوکندریت دیسکانس
• اختلالات متابولیک
• هموگلوبینوپاتی ها
• سندرم اهلرز دانلوس
• سندرم مارفان

مفاصلی که دچار آرتروز می شوند

استئوآرتریت نوعی بیماری مفصلی است که می تواند هر مفصلی در بدن را درگیر کند، اما بیشتر در زانوها ، لگن ، ستون فقرات و مفاصل کوچک دست دیده می شود. ماهیچه ها و بافت های اطراف مفصل آسیب دیده نیز اغلب تحت تاثیر قرار می گیرند.

شایع ترین مفصل درگیر در آرتروز مفصل زانو هست. استئوآرتریت یک بیماری دژنراتیو مفصلی است که معمولاً زانو را درگیر می‌کند، زیرا این یک مفصل تحمل‌کننده وزن است که در طول زمان استرس و فشار زیادی را تجربه می‌کند. استئوآرتریت زانو یک بیماری شایع و ناتوان کننده است که مفصل زانو را تحت تاثیر قرار می دهد. شایع ترین عامل آرتروز زانو افزایش سن است.

علائم

علائم شامل درد مفاصل، سفتی، تورم، کاهش دامنه حرکتی، از دست دادن عملکرد و احساس بی ثباتی مفصل است. با این حال، شدت آن می تواند از بدون علامت تا ناتوان کننده شدید، بسیار متغیر باشد.

استئوآرتریت می تواند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت ظاهر شود و پیشرفت کند. علائم اصلی آرتروز درد مفاصل، سفتی و محدودیت حرکت است.در اوایل استئوآرتریت، درد به طور معمول مربوط به فعالیت است و با استراحت برطرف می شود. با پیشرفت بیماری، درد بیشتر می شود و فعالیت های روزانه را تحت تاثیر قرار می دهد و منجر به محدودیت های شدید می شود.

استئوآرتریت معمولا مفاصل خاصی مانند انگشتان دست، شست، لگن، زانو و ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می دهد. این می تواند در یک مفصل (مونو آرتیکولار) یا چند مفصل (پلی آرتیکولار) وجود داشته باشد.

یافته‌های معاینه فیزیکی شامل بزرگ شدن استخوان، کرپیتوس (صداهای ترق تروق)، ورم مفصل و محدودیت دامنه حرکتی است. نشانه‌های خاص در آرتروز دست شامل گره‌های هبردن، گره‌های بوچارد و ظاهر”مربع” قاعده شست است. شکل مربعی ناشی از جابجایی و نیمه در رفتگی مفصل کارپومتاکارپ (CMC) انگشت شست است که یک یافته رایج در آرتروز پیشرفته دست است است.

تشخیص آرتروز

تشخیص بر اساس علائم بیمار، معاینه فیزیکی و اشعه ایکس است که می تواند تغییرات مشخصه ساییدگی مفصل را نشان دهد. ممکن است آزمایش‌های دیگری مانند ام آر آی یا سی تی اسکن و آزمایش خون برای رد سایر انواع آرتریت انجام شود.

آرتروز در درجه اول یک تشخیص بالینی بر اساس علائم و معاینه فیزیکی است. آزمایش خون معمولاً طبیعی است، اما می تواند به رد آرتریت التهابی کمک کند.
تصویربرداری مانند اشعه ایکس می‌تواند ویژگی‌های استئوآرتریت را نشان دهد، اما یافته‌ها ممکن است با شدت علائم، به ویژه در اوایل بیماری، ارتباط خوبی نداشته باشد.
سیستم های طبقه بندی مختلفی برای آرتروز وجود دارد، اما پیش بینی اینکه کدام بیماران به سمت بیماری شدید پیشرفت می کنند و بیماری آنها در مراحل اولیه تثبیت می شود دشوار است.

درمان آرتروز

هدف درمان کاهش درد و حفظ عملکرد است. این شامل درمان غیرجراحی آرتروز مانند ورزش آرتروز ، کاهش وزن، بریس است. و همچنین دارو هایی مانند استامینوفن، دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی و تزریقات داخل مفاصل. جراحی ممکن است یک گزینه برای آرتروز شدید و ناتوان کننده باشد.

استئوآرتریت یک بیماری مزمن و پیشرونده است. درمان می تواند به مدیریت علائم کمک کند. یک تیم مراقبت های پزشکی بین حرفه ای برای ارائه مراقبت های جامع و بهینه سازی نتایج مهم است.

اهداف اصلی درمان استئوآرتریت به حداقل رساندن درد و از دست دادن عملکرد است. درمان استئوآرتریت شامل ترکیبی از درمان‌ های غیردارویی و دارویی است.

• بیماران با علائم خفیف را می توان تنها با درمان های غیر دارویی کنترل کرد.
• بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته تر به ترکیبی از درمان های غیر دارویی و دارویی نیاز دارند.

درمان های اصلی غیر دارویی عبارتند از:

• اجتناب از فعالیت‌هایی که درد را بدتر می‌کنند یا مفصل آسیب‌دیده را اضافه بار می‌کنند
• برای بهبود قدرت ورزش کنید.
• کاهش وزن (اگر بیمار اضافه وزن یا چاق باشد بسیار مهم است)
• کاردرمانی برای مفصل با استفاده از بریس، عصا یا واکر

فیزیوتراپی برای آموزش استفاده صحیح از وسایل کمکی و ورزش، درمان های دارویی برای ساییدگی مفصل عبارتند از:

• استامینوفن و داروهای ضد التهاب خوراکی (NSAIDs) رایج ترین انتخاب های اولیه هستند
• دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی موضعی نسبت به خوراکی عوارض جانبی کمتری ایجاد می کنند، اما تأثیر کمتری دارند
• تزریق استروئید یا اسید هیالورونیک به مفصل آسیب دیده نیز می تواند کمک کند.
• ممکن است در برخی موارد از دولوکستین (یک داروی ضد افسردگی) استفاده شود

بیماران می توانند پاسخ های بسیار متفاوتی به درمان داشته باشند، بنابراین ممکن است برای یافتن موثرترین رویکرد، آزمایش و خطا انجام شود. برای بیمارانی که چندین درمان غیر دارویی و دارویی شکست می خورند، جراحی (مانند تعویض مفصل) ممکن است گزینه بعدی باشد. زمان جراحی برای بهترین نتایج مهم است.

هدف استفاده از ترکیبی از درمان‌های غیردارویی و دارویی برای مدیریت درد و محدودیت‌های عملکردی استئوآرتریت هست و جراحی به عنوان آخرین راه‌حل برای موارد پیشرفته در نظر گرفته می شود.

عوارض آرتروز

• درد مزمن
• سقوط
• مشکل در راهپیمایی
• ناهنجاری و تغییر شکل مفاصل مثل زانوی پرانتزی
• کاهش دامنه حرکتی مفصل
• رادیکولوپاتی ها

پیش بینی بیماران استئوآرتریت بستگی به این دارد که کدام مفاصل تحت تاثیر قرار گرفته اند و سطح علائم و اختلال عملکردی چگونه است. برخی از بیماران نسبتاً تحت تأثیر آرتروز قرار نمی گیرند، در حالی که برخی دیگر ممکن است ناتوانی شدید را تجربه کنند. در برخی موارد، جراحی تعویض مفصل بهترین نتیجه طولانی مدت را ارائه می دهد.

پیشگیری از آرتروز

فعال ماندن، حفظ وزن سالم و محافظت از مفاصل می تواند به پیشگیری یا کند کردن پیشرفت استئوآرتریت کمک کند.

از صدمات اجتناب کنید

• قبل از ورزش تمرینات گرم کردن را انجام دهید.
• کفش مناسب با قابلیت جذب ضربه بپوشید.
• از سطوح با ضربه زیاد مانند آسفالت و بتن خودداری کنید.
• هنگام پریدن با زانوهای خمیده فرود بیایید.
• اجتناب از خم شدن بیش از حد زانو (بیش از 90 درجه).
• تمرینات سردکردن را بعد از فعالیت شدید انجام دهید.
• به دنبال درمان مناسب برای آسیب های مفصلی باشید.

عضلات را قوی نگه دارید

• عضلات قوی ران به حمایت از مفاصل کمک می کند.
• ورزش های کم فشار بر مفصل مانند شنا و دوچرخه سواری را انجام دهید.
• با یک فیزیوتراپیست برای یافتن برنامه ورزشی مناسب کار کنید.

وزن خود را مدیریت کنید

• اضافه وزن به مفاصل مانند زانو، لگن و پا فشار مضاعفی وارد می کند.
• کاهش وزن می تواند به پیشگیری یا بهبود علائم استئوآرتریت کمک کند.

رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید

• بر دریافت مواد مغذی از غذا به جای مکمل ها تمرکز کنید.
• رژیم غذایی خاص «ضد آرتروز» وجود ندارد، اما رژیم غذایی سالم مفید است.

کاهش فشار مفاصل

• از حمل مداوم اجسام سنگین خودداری کنید.
• از تکنیک های بلند کردن مناسب استفاده کنید(پشت را صاف نگه دارید، زانوها را خم کنید).
• تغییر از تمرینات پر فشار به تمرینات کم فشار بر مفصل را در نظر بگیرید.
• در صورت نیاز از وسایل کمکی راه رفتن مانند عصا یا بریس استفاده کنید.