فهرست مطالب
درد ساق پا به دلیل شین اسپلینت، ناشی از فعالیت و استفاده بیش از حد پا است. این درد در قسمت داخلی ساق پا و در امتداد استخوان درشت نی ایجاد می شود.
شین اسپلینت اغلب در ورزشکاران دیده می شود که درگیر فعالیت هایی هستند که شامل استرسی و فشار مکرر بر روی ساق پا هستند، مانند دویدن، پریدن یا رقصیدن. درد از خفیف تا شدید متغیر هست و استخوان ساق پا ممکن است در لمس حساس باشد. ورزشکاران مخصوصاً دوندگان، سربازان و افراد مبتلا به پوکی استخوان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به شین اسپلینت هستند.
علت درد ساق پا و شین اسپلینت
سندرم استرس داخلی تیبیا (درشت نی) یک آسیب شایع اندام تحتانی ناشی از ورزش است. پزشک می تواند به طور قابل اعتمادی شین اسپلینت را بر اساس شرح حال و معاینه فیزیکی تشخیص دهد. با این حال، تصویربرداری پیشرفته با ام آر آی (ترجیحا) یا اسکن هسته ای استخوان می تواند به رد شکستگی استرسی تیبیا (درشت نی) در صورت وجود نگرانی کمک کند.
شین اسپلینت از فشار مکرر به استخوان ساق پا با کشیدن و کشیدن ماهیچه ها و بافت های همبند در ساق پا ایجاد می شود. فشار مکرر و مکرر ناشی از دویدن و پریدن می تواند باعث شود استخوان ساق پا ملتهب و ضعیف شود. زمانی که استخوان زمان برای بهبودی نداشته باشد، آسیب می تواند بدتر شود و باعث درد شدید شود. چنین استرسی های مکرر می تواند به دلایل زیادی رخ دهد، از جمله شروع یک برنامه ورزشی جدید یا افزایش سریع سطح فعالیت بدنی.
عوارض حاد برای ورزشکاران و پرسنل نظامی شامل درد است که منجر به کاهش عملکرد و افزایش زمان دوری از تمرین می شود. فرض بر این است که سندرم استرس داخلی تیبیا (درشت نی) ممکن است به شکستگی استرسی تیبیا (درشت نی) پیشرفت کند، زیرا میکروترومای قشر ممکن است به شکستگی قشر تبدیل شود.
با این حال، هر بیماری که سندرم استرس داخلی درشت نی را تجربه می کند، دچار شکستگی استرسی درشت نی نمی شود. شکستگی های استرسی شدید تیبیا (درشت نی) ممکن است به مداخله جراحی نیاز داشته باشد.
چه کسانی تحت تاثیر شین اسپلینت قرار می گیرند؟
اگرچه هر کسی می تواند شین اسپلینت بگیرد، اما افراد خاصی شانس بیشتری برای ابتلا به این عارضه دارند. گروه هایی که در معرض خطر بیشتری برای شین اسپلینت هستند عبارتند از:
- دوندگان ، به ویژه آنهایی که روی سطوح ناهموار می دوند یا برنامه دویدن خود را به طور ناگهانی افزایش می دهند.
- ورزشکارانی که ورزش های پر تحرکی را انجام می دهند که به پاهای آنها استرسی وارد می کنند.
- رقصنده های حرفه ای تمامی سبک ها
- افرادی که کف پای صاف ، قوس بلند یا قوس بسیار سفت دارند. در این شرایط، عضلات و استخوان های شما ممکن است نیروی ناشی از ضربه و بارگذاری را نیز جذب یا توزیع نکنند.
- اعضای ارتش و افرادی که زیاد راهپیمایی می کنند یا پیاده روی می کنند.
- افرادی که هنگام ورزش از کفش های نامناسب استفاده می کنند.
- افرادی که مسافت های بسیار زیاد را طی می کنند.
- هر کسی که کمبود اساسی ویتامین D ، اختلال خوردن یا از دست دادن قاعدگی طبیعی دارد.
- افراد مبتلا به استئوپنی یا پوکی استخوان که ممکن است قبلا استخوان های ضعیف تری داشته باشند.
شما در معرض خطر بیشتری هستید اگر :
- شما یک دونده هستید، به خصوص وقتی که یک برنامه جدید دویدن را شروع می کنید.
- به طور ناگهانی مدت، دفعات یا شدت ورزش را افزایش می دهید.
- در زمین های ناهموار مانند تپه ها یا سطوح سخت مانند بتن می دوید.
- در حال آموزش نظامی هستید.
- کف پای صاف یا قوس بلند پا دارید.
علائم شین اسپلینت
شایع ترین علامت شین اسپلینت درد ساق پا است. درد می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و استخوان ساق پا ممکن است در لمس حساس باشد. تورم خفیف نیز ممکن است رخ دهد. شین اسپلینت به درد در قسمت جلویی ساق پا (ساق پا) اشاره دارد. این درد زمانی رخ می دهد که عضلات، تاندون ها و بافت اطراف استخوان ساق پا ملتهب شوند. ورزشکاران اغلب دچار درد ساق پا میشوند، زیرا فشار مکرر بر استخوان های ساق پا، ماهیچه ها و بافت های همبند خود وارد میکنند.
شین اسپلینت یک آسیب بسیار شایع در استفاده بیش از حد است. با استراحت و یخ، اکثر افراد بدون هیچ گونه مشکل سلامتی طولانی مدت، از شین اسپلینت بهبود می یابند. با این حال، اگر شین اسپلینت درمان نشود، پتانسیل تبدیل شدن به یک شکستگی استرسی درشت نی را دارد.
علائم رایج
- درد در جلوی ساق یا داخل ساق پا
- درد معمولاً در امتداد چند سانتی متر از استخوان ساق حس میشود، نه فقط یک نقطه
- درد هنگام دویدن، پریدن یا راه رفتن طولانی بیشتر میشود
- ممکن است در شروع ورزش درد کم باشد و با ادامه فعالیت بدتر شود
- بعد از استراحت معمولاً کمتر میشود
- حساسیت به لمس در ناحیه ساق
- گاهی تورم خفیف یا احساس سفتی عضلات ساق
نکته مهم
اگر درد
- فقط در یک نقطه مشخص باشد
- خیلی شدید باشد
- در حالت استراحت هم ادامه داشته باشد
- یا همراه با تورم زیاد و بی حسی باشد
ممکن است شین اسپلینت نباشد و نیاز به بررسی برای استرس فراکچر یا مشکلات دیگر داشته باشد.
ویژگی های درد
- معمولاً در قسمت داخلی ساق پا یا جلوی استخوان ساق پا احساس می شود.
- درد هنگام رفت و آمد یا فعالیت و حتی پس از پایان فعالیت
- درد تیز یا درد مبهم
- احتمال بدتر شدن بعد از فعالیت
تشخیص درد ساق پا و شین اسپلینت
سندرم استرس داخلی درشت نی یک تشخیص بالینی است و می توان آن را به طور قابل اعتمادی از طریق شرح حال و یافته های معاینه معاینه فیزیکی انجام داد. با این حال، تصویربرداری پزشکی اغلب در صورت نامشخص بودن علت یا رد سایر آسیب های رایج ناشی از ورزش در اندام تحتانی انجام میشود. به طور خاص، اگر نگران آسیب شدیدتر درشت نی باشید، وضعیت نیاز به تصویربرداری پزشکی دارد.
رادیوگرافی ساده در بیماران مبتلا به شین اسپلینت طبیعی است. یافته های رادیوگرافی می توانند شکستگی استرسی را نشان می دهند. ام آر آی روش تصویربرداری ارجح برای شناسایی سندرم استرس داخلی درشت نی و همچنین آسیب استرسی استخوان با درجه بالاتر مانند شکستگی استرسی درشت نی است.
یافته های ام آر آی شامل ادم پریوستال و ادم مغز استخوان است، اسکن هسته ای استخوان یک جایگزین معقول است و نسبت به ام آر آی حساس تر است. اسکن هسته ای استخوان افزایش جذب رادیونوکلئید را در استخوان قشر با الگوی مشخصه “نوار دوتایی” نشان می دهد. سی تی اسکن با وضوح بالا یکی دیگر از گزینه های تصویربرداری پیشرفته قابل اجرا است، اما با حساسیت کمتر از ام آر آی یا اسکن هسته ای استخوان. ارزیابی کمبود ویتامین D نیز ممکن است ضروری باشد، به ویژه برای موارد سرکش.
تشخیص های افتراقی شین اسپلینت
با توجه به موقعیت درد ساق پا در اندام تحتانی، تشخیص افتراقی شامل موارد زیر است.
- شکستگی استرسی تیبیا (درشت نی)
تشخیص شکستگی استرسی تیبیا از سندرم استرس داخلی تیبیا دشوار است و احتمالاً بخشی از همان زنجیره آسیب استرسی استخوان درشت نی است. شکستگی های استرسی قشر قدامی شایع تر از شکستگی های استرسی هستند و با حساسیت نقطه ای در امتداد درشت نی مشخص می شوند. رادیوگرافی ممکن است خط سیاه را نشان دهد و ام آر آی می تواند به تعیین شدت آسیب استرسی کمک کند.
- سندرم کمپارتمان
سندرم کمپارتمان یک اختلال با منشاء عضلانی در نظر گرفته می شود و به طور مشابه با درد اندام تحتانی ناشی از ورزش که به طور منتشر نیز قرار دارد، ظاهر می شود. اغلب هر دو اندام را درگیر می کند که با استراحت برطرف می شود.
ممکن است علائم دیگری مانند پارستزی، رنگ پریدگی، دمای سرد پوست و از دست دادن نبض در انتهای انتهایی اندام تحتانی داشته باشد. تشخیص سندرم کمپارتمان با اندازه گیری فشار داخل عضلانی انجام می شود.
- علل عروقی
سندرم گیر افتادن شریان پوپلیتئال عملکردی (FPAES) و بیماری شریان محیطی (PAD) هر دو به صورت لنگش ظاهر می شوند. تصور می شود که سندرم گیر افتادن شریان پوپلیتئال عملکردی به دلیل تغییرات آناتومیک یا هیپرتروفی ماهیچه در حفره پوپلیتئال است که منجر به فشرده سازی شریان پوپلیتئال با افزایش فعالیت می شود. تشخیص آن بوسيله استرسی آرتريوگرافي است. بیماری شریان محیطی اغلب به دلیل آترواسکلروز است و با آرتریوگرافی یا سونوگرافی داپلر تشخیص داده می شود.
درمان درد ساق پا و شین اسپلینت
درمان سندرم استرس داخلی تیبیا به طور معمول شامل استراحت، یخ، پانسمان فشاری و بالا بردن پا : (RICE) و همچنین تمرینات کششی و تقویتی برای عضلات پایین ساق است. در برخی موارد، ارتز یا کفش های حمایتی ممکن است برای کمک به کاهش استرسی روی استخوان ساق پا توصیه شود.
بطور کلی درمان شین اسپلینت معمولاً شامل ترکیبی از موارد زیر است.
- استراحت
- مهمترین مرحله: فعالیتهایی که باعث درد میشوند (دویدن، پریدن، ورزشهای پرفشار) را متوقف کنید.
- ممکن است لازم باشد برای چند روز یا حتی چند هفته از ورزش فاصله بگیرید.
- به جای آن، فعالیتهای کمفشارتر مانند شنا یا دوچرخهسواری (بدون درد) را انجام دهید.
- یخ
- ناحیه دردناک را روزانه 4 تا 8 بار، هر بار 15 تا 20 دقیقه با کیسه یخ یا سبزیجات یخزده (که در حوله پیچیده شده) سرد کنید.
- این کار به کاهش التهاب و درد کمک میکند.
- فشرده سازی
- استفاده از بانداژ کشی یا جورابهای فشاری میتواند به کاهش تورم و حمایت از ناحیه کمک کند.
- بانداژ نباید خیلی سفت باشد که گردش خون را مختل کند.
- بالا نگه داشتن
- هنگام استراحت، پای آسیب دیده را بالاتر از سطح قلب قرار دهید مثلاً با گذاشتن چند بالش زیر پا.
- این کار نیز به کاهش تورم کمک می کند.
- این چهار مرحله (RICE) درمان اولیه بسیاری از آسیب های ورزشی است.
- داروها
- داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن میتوانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند.
- حتماً طبق دستور پزشک یا داروساز مصرف کنید.
- تمرینات کششی و تقویتی
- کشش عضلات ساق پا : این کشش ها باید ملایم باشند و فقط تا حدی که احساس کشش کنید، نه درد.
- کشش عضلات جلوی ساق پا : با کشیدن انگشتان پا به سمت بالا.
- تقویت عضلات: وقتی درد اولیه کاهش یافت، شروع به انجام تمرینات تقویتی ملایم برای عضلات ساق کنید. مثال: بالا و پایین بردن پنجه پا با وزنه سبک.
- تصحیح عوامل ایجاد کننده
- بررسی کفش: اطمینان حاصل کنید که کفش هایتان مناسب هستند، جذب ضربه خوبی دارند و خیلی فرسوده نیستند.
- تغییر سطح تمرین: اگر روی سطوح سخت زیاد تمرین میکنید، به سطوح نرم تر (مانند چمن، خاک یا تردمیل) بروید.
- اصلاح تکنیک: اگر فرم دویدن یا پرش شما نادرست است، با کمک مربی یا فیزیوتراپیست آن را اصلاح کنید.
- افزایش تدریجی شدت تمرین: حجم و شدت تمرینات را به آرامی افزایش دهید (قانون ۱۰% معمولاً توصیه میشود: بیش از ۱۰% در هفته افزایش ندهید).
- بازگشت تدریجی به فعالیت
- وقتی درد و التهاب از بین رفت، به آرامی شروع به بازگشت به فعالیتهای عادی کنید.
- این بازگشت باید بسیار تدریجی باشد. ابتدا با پیاده روی شروع کنید، سپس دویدن آهسته و در نهایت به تدریج مسافت و سرعت را افزایش دهید.
- به بدن خود گوش دهید؛ اگر دردی احساس کردید، دوباره به عقب برگردید.
بهبودی کامل با استراحت کافی و اصلاح فعالیت انتظار می رود. اکثر افرادی که شین اسپلینت دارند پس از استراحت از ورزش و فعالیت بهبود می یابند. آتل های ساق پا اغلب زمانی از بین می روند که پاهای شما زمان لازم برای التیام یافتن داشته باشد، معمولاً در عرض سه تا چهار هفته. اکثر افراد می توانند پس از بهبودی پاهای خود، یک برنامه ورزشی را از سر بگیرند. بهبودی پس از شکستگی استرسی به زمان بیشتری نیاز دارد، بنابراین بهتر است درد ساق پا زودتر درمان شود.
پیشگیری از درد ساق پا و شین اسپلینت
طبق تعریف، سندرم استرس داخلی تیبیا (درشت نی) یک واکنش استرسی به استخوان درشت نی در نتیجه استفاده بیش از حد است. بنابراین، بازدارندگی بر آموزش بیمار از بیومکانیک مناسب و رژیم ورزشی درجه بندی شده و همچنین اجتناب از تمرین بیش از حد تمرکز دارد. بهینه سازی ویتامین D و کلسیم بروز شکستگی های استرسی در سربازان سرباز را کاهش می دهد و باید مورد توجه قرار گیرد. برای پیشگیری از درد ساق پا و شین اسپلینت، مهم ترین کارها موارد لیست زیر هستند.
شدت تمرین را تدریجی بالا ببرید
- حجم دویدن، پرش یا پیاده روی تند را ناگهانی زیاد نکنید.
- قانون خوب: افزایش تدریجی در مسافت، سرعت یا تعداد جلسات.
کفش مناسب
- کفشی انتخاب کنید که برای نوع فعالیت شما مناسب باشد.
- اگر کفش خیلی فرسوده شده، ممکن است فشار به ساق بیشتر شود.
- برای دویدن، کفش با جذب ضربه خوب کمک میکند.
روی سطح مناسب تمرین کنید
- سطوح خیلی سخت مثل بتن، فشار بیشتری به ساق میدهند.
- تا حد امکان روی سطوح نرمتر مثل تردمیل مناسب، پیست یا مسیرهای خاکی تمرین کنید.
عضلات ساق و کف پا را تقویت کنید
تمرین های مفید
- کالف ریز
- تیبیالیس رِیز (بالا آوردن پنجه پا)
- تمرینات تعادلی و تقویتی مچ پا
کشش و گرم کردن
قبل از ورزش:
- 5 تا 10 دقیقه گرمکردن
- حرکات دینامیک برای مچ، ساق و زانو
بعد از ورزش:
- کشش ملایم عضلات ساق و همسترینگ
استراحت کافی
- اگر درد شروع شد، چند روز فشار را کم کنید.
- ادامه دادن با درد میتواند مشکل را بدتر کند.
تکنیک حرکت را بررسی کنید
- گامهای خیلی بلند یا فرود شدید روی پاشنه میتواند فشار را افزایش دهد.
- اگر زیاد میدوید، بررسی فرم دویدن میتواند مفید باشد.
از یخ و ریکاوری استفاده کنید
اگر بعد از فعالیت کمی درد یا التهاب دارید.
- یخ 15 تا 20 دقیقه
- 2 تا 3 بار در روز، در صورت نیاز
وزن و تغذیه
- وزن بالاتر و کمبود ریکاوری میتواند فشار را بیشتر کند.
- آب کافی، پروتئین مناسب و خواب خوب به ریکاوری کمک میکنند.
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟
- درد شدید یا مداوم دارید
- درد در یک نقطه خیلی مشخص است
- با استراحت هم بهتر نمی شود
- تورم، قرمزی یا بیحسی دارید
ممکن است فقط شین اسپلینت نباشد و نیاز به بررسی دقیقتر داشته باشد.
سخن پایانی
درد ساق پا یکی از مشکلات شایع است که می تواند ناشی از مشکلات عضلانی، عصبی یا ستون فقرات باشد و زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار دهد. خوشبختانه، با تشخیص دقیق علت زمینه ای و انجام درمان مناسب، امکان کاهش قابل توجه درد و بهبود عملکرد بدن وجود دارد. استفاده همزمان از درمان های دارویی، فیزیوتراپی، اصلاح سبک زندگی و روش های مکمل مانند ماساژ درمانی و طب سوزنی، بهترین نتایج را برای کاهش درد ساق پا به همراه دارد.
کلینیک دکتر نوری با بهره گیری از تیم تخصصی در حوزه های ستون فقرات و طب فیزیکی و توانبخشی، خدمات جامع و شخصی سازی شده ای برای درمان درد ساق پا ارائه می دهد. بسیاری از بیماران در نظرات خود اشاره کرده اند که با پیگیری دقیق درمان ها و انجام تمرینات تخصصی، درد کاهش یافته و توانایی انجام فعالیت های روزمره بهبود پیدا کرده است. این بازخورد ها نشان می دهد که تلفیق روش های پزشکی و غیر دارویی می تواند تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیمار داشته باشد.
بدون نظر