فهرست مطالب
اگرچه آرتروز و آرتریت دو بیماری مرتبط با مفاصل هستند ولی در پاسخ به سوال فرق آرتروز و آرتریت چیست؟ باید گفت که در واقعیت این ها دو تا بیماری متفاوت هستند. که در ادامه توضیح می دهیم.
آرتروز
آرتریت
آرتریت شامل التهاب حاد و مزمن مفاصل است که اغلب با درد و آسیب ساختاری مفصل همراه است. آرتریت موجب درد، احساس سفتی، محدودیت حرکت و تغییر شکل مفصل می شود. تشخیص آرتریت شامل شرح حال، معاینه فیزیکی و گاهی آزمایش های مرتبط و تصویر برداری است. معاینه کامل برای ارزیابی و درمان موثر آرتریت ضروری است.
آرتریت یا روماتیسم مفصلی باعث می شود مفاصل دچار التهاب شوند. بیش از 100 نوع التهاب مفصل وجود دارد که آرتروز شایع ترین نوع غیر التهابی است. آرتروز التهابی می تواند ناشی از فرآیندهای خودایمنی مثل آرتریت روماتوئید و بیماری های نقرس، آرتریت لایم ، یا سایر بیماری های خود ایمنی مثل لوپوس اریتماتوز سیستمیک باشد.
فرق آرتروز و آرتریت چیست؟
آرتریت یک اصطلاح کلی برای بیماری های التهابی مفصل است و بیش از صد نوع مختلف را در بر می گیرد. این گروه از بیماری ها می توانند علل متفاوتی مانند اختلالات خودایمنی، عفونت ها یا مشکلات متابولیک داشته باشند و معمولاً با علائمی مثل درد، تورم، گرمی، قرمزی مفصل و خشکی طولانی مدت صبحگاهی همراه هستند. آرتریت میتواند چندین مفصل را به طور همزمان درگیر کند و در هر سنی دیده شود.
روماتیسم مفصلی، نقرس، آرتریت عفونی و آرتریت پسوریاتیک از شایع ترین انواع آرتریت هستند. در بسیاری از این بیماری ها، التهاب نقش اصلی را در تخریب مفصل دارد و در صورت عدم درمان مناسب، ممکن است باعث آسیب دائمی به مفاصل و کاهش عملکرد حرکتی فرد شود.
در مقابل، آرتروز یا استئوآرتریت شایع ترین نوع آرتریت و یک بیماری غیر التهابی و سایشی مفصل محسوب می شود. در این بیماری، غضروف مفصل به تدریج تخریب می شود که نتیجه آن کاهش حرکت مفصل، درد و گاهی تغییر شکل مفصل است. آرتروز بیشتر در سنین بالا بروز می کند و مفاصلی مانند زانو، لگن، ستون فقرات و انگشتان را درگیر می سازد.
درد در آرتروز معمولاً با فعالیت تشدید شده و با استراحت کاهش می یابد و خشکی صبحگاهی آن کوتاه مدت است. برخلاف بیشتر انواع آرتریت، در آرتروز علائم واضح التهاب مانند قرمزی و گرمی شدید کمتر دیده می شود و مدیریت بیماری بیشتر بر اصلاح سبک زندگی، تقویت عضلات، کاهش وزن و کنترل درد تمرکز دارد.
علائم آرتروز
علائم شامل درد مفاصل، سفتی، تورم، کاهش دامنه حرکتی، از دست دادن عملکرد و احساس بی ثباتی مفصل است. با این حال، شدت آن می تواند بسیار متغیر باشد، از بدون علامت تا ناتوان کننده شدید.
استئوآرتریت می تواند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت ظاهر شود و پیشرفت کند. علائم اصلی آرتروز درد مفاصل، سفتی و محدودیت حرکت است. در اوایل استئوآرتریت، درد به طور معمول مربوط به فعالیت است و با استراحت برطرف می شود. با پیشرفت بیماری، درد بیشتر می شود و فعالیت های روزانه را تحت تاثیر قرار می دهد و منجر به محدودیت های شدید می شود. استئوآرتریت معمولا مفاصل خاصی مانند انگشتان دست، شست، لگن، زانو و ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می دهد. این می تواند در یک مفصل (مونو آرتیکولار) یا چند مفصل (پلی آرتیکولار) وجود داشته باشد.
یافته های معاینه فیزیکی شامل بزرگ شدن استخوان، کرپیتوس (صدا های ترق، تروق)، ورم مفصل و محدودیت دامنه حرکتی است. نشانه های خاص در آرتروز دست شامل گره های هبردن، گره های بوچارد و ظاهر مربع قاعده شست است. شکل مربعی ناشی از جابجایی و نیمه در رفتگی مفصل کارپومتاکارپ (CMC) انگشت شست است که یک یافته رایج در آرتروز پیشرفته دست است است.
عوامل خطر آرتروز
- سن: با افزایش سن، احتمال ابتلا بیشتر میشود.
- جنس: آرتروز در زنان، به ویژه پس از یائسگی، شایع تر است.
- اضافه وزن و چاقی: فشار بیشتر روی مفاصل بخصوص زانو و لگن.
- سابقه خانوادگی و ژنتیک: استعداد ارثی نقش دارد.
- آسیب های مفصلی قبلی: مثل شکستگی ها، ضربه ها یا جراحی های مفصل.
- استفاده بیش از حد از مفصل: مشاغل یا ورزش های سنگین و تکراری.
- ناهنجاری های مادرزادی یا بد شکلی مفصل: مانند انحراف زانو یا اختلاف طول اندام ها.
- ضعف عضلات اطراف مفصل: باعث افزایش فشار روی مفصل میشود.
- بیماری های زمینه ای: مثل دیابت، نقرس، روماتیسم مفصلی یا هموکروماتوز.
- سبک زندگی کم تحرک: کاهش قدرت عضلات و حمایت مفصلی.
علائم آرتریت
آرتریت شامل التهاب حاد و مزمن مفاصل است که اغلب با درد و آسیب ساختاری مفصل همراه است. علائم آرتریت معمولا شامل موارد زیر هست.
درد مفاصل
- درد معمولاً در ناحیه مفاصل حس میشود، و ممکن است در مفاصل مختلف مانند زانو، شانه، انگشتان، یا مچ دست وجود داشته باشد.
- ناراحتی و درد میتواند تیز، مبهم، سوزشی، یا ضربان دار باشد و شدت آن از ملایم تا شدید متغیر است.
- درد ممکن است به طور پیوسته یا متناوب باشد و در برخی مواقع به ویژه در صبح ها یا بعد از استراحت طولانی تر احساس شود.
تورم و قرمزی مفاصل
- مفصل ممکن است متورم و برجسته به نظر برسد. تورم به دلیل تجمع مایع در مفصل یا التهاب بافت های اطراف است.
- پوست اطراف مفصل ممکن است قرمز و گرم به لمس باشد، که نشان دهنده التهاب و گاهی عفونت است.
محدودیت حرکت مفاصل
- درد، تورم و تخریب مفصل میتواند باعث کاهش دامنه حرکت مفصل شده و انجام فعالیتهای طبیعی را دشوار کند.
- احساس سفتی در مفصل، به ویژه در صبح ها یا بعد از نشستن طولانی مدت، شایع است. این سفتی میتواند حرکت مفصل را محدود کند.
احساس خستگی و ضعف
- بسیاری از انواع آرتریت به دلیل التهاب مزمن، ممکن است به خستگی و احساس کسالت عمومی منجر شوند.
- التهاب مزمن و درد می تواند به ضعف و کاهش قدرت جسمانی منجر شود.
علائم عمومی آرتریت
- در مواردی که آرتریت به دلیل عفونت یا التهاب شدید باشد، ممکن است تب و لرز وجود داشته باشد.
- برخی بیماران ممکن است دچار کاهش وزن غیر مستقیم به دلیل درد و اختلالات مربوط به اشتها شوند.
بیماری های مربوط به آرتریت
آرتریت روماتوئید (RA)
- معمولاً مفاصل کوچک تر مانند انگشتان و مچ ها را تحت تأثیر قرار می دهد.
- التهاب و تورم مزمن به طور متناوب یا پیوسته در مفاصل وجود دارد.
- خستگی، تب خفیف، و کاهش اشتها از علائم شایع است.
آرتروز (استئوآرتریت)
- درد آرتروز معمولاً با فعالیت و پس از آن تشدید می شود.
- سفتی صبحگاهی معمولاً به مدت کمتر از ۳۰ دقیقه ادامه دارد.
- تغییرات در استخوان مانند بروز برآمدگی ها و زائده های استخوانی در دست.
آرتریت پسوریاتیک
- التهاب و تورم در پوست و مفاصل همراه با علائم پوستی مانند پلاک های پسوریازیس.
- محدودیت حرکتی، مشابه سایر انواع آرتریت، به ویژه در مفاصل انتهایی.
آرتریت عفونی
- علائم عفونت، مانند تب، لرز، و علائم عمومی بیماری به همراه درد مفصل و تورم شدید.
- پف کردن و گرما، که معمولاً شدیدتر از سایر انواع آرتریت است.
تشخیص آرتروز و آرتریت
تشخیص آرتروز و آرتریت معمولاً با گرفتن شرح حال دقیق از علائم بیمار مانند درد مفاصل، سفتی صبحگاهی، تورم و محدودیت حرکتی آغاز میشود. معاینه فیزیکی برای بررسی حساسیت، گرمی، تورم و دامنه حرکت مفاصل انجام میشود.
آزمایش های خونی
تست های آزمایشگاهی میتوانند به تشخیص نوع آرتریت کمک کنند. بررسی هایی مانند:
- فاکتور روماتوئید (RF)
- آنتیAnti-CCP) CCP)
- سرعت رسوب گلبول قرمز (ESR)
- پروتئین واکنشی سی (CRP)
برای شناسایی آرتریت های التهابی مانند روماتیسم مفصلی کاربرد دارند.
تصویربرداری پزشکی
رادیوگرافی (X-ray)
تصاویر ساده رادیولوژی می توانند علائمی مانند تنگی فضای مفصلی، زوائد استخوانی، و تغییرات تخریبی مرتبط با آرتروز یا آرتریت فرسایشی را نشان دهند.
ام آر آی (MRI)
در مواردی که یافته های رادیوگرافی کافی نیست، ام آر آی با دقت بالا می تواند تغییرات زودرس مانند التهاب بافت سینوویال (سینوویت)، فرسایش استخوان و التهاب مفصل ساکروایلیاک را شناسایی کند.
سونوگرافی اسکلتی-عضلانی
ابزاری مؤثر برای بررسی مفاصل محیطی است. سونوگرافی میتواند بصورت غیر تهاجمی سینوویت، افیوژن (تجمع مایع)، فرسایش های استخوانی و دیگر ناهنجاری های ساختاری را آشکار کند.
اسکن های پزشکی هسته ای
اگرچه اسکن های هسته ای حساسیت بالایی دارند، اما به دلیل ویژگی پایین شان به ندرت در تشخیص اولیه آرتریت استفاده میشوند. این روش بیشتر برای ارزیابی عفونت در مفاصل مصنوعی یا پیگیری برخی موارد خاص کاربرد دارد.
درمان آرتروز
درمان استئوآرتریت معمولاً شامل ترکیبی از فیزیوتراپی، ورزش درمانی، داروها و تغییرات سبک زندگی است. فیزیوتراپیست ها می توانند شما را در تمریناتی راهنمایی کنند تا عضلات اطراف مفاصل را تقویت کرده و انعطاف پذیری را افزایش دهند و در عین حال درد را کاهش دهند.
مسکن های بدون نسخه مانند پاراستامول و دارو های ضد التهاب می توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند. گزینه های دیگر شامل درمان های موضعی مانند کرم کپسایسین و تزریق استروئید داخل مفصل برای موارد شدیدتر است. مهم است که برای یک برنامه درمانی شخصی با یک متخصص زانو مشورت کنید.
بیماران می توانند انتظارات بسیار متفاوتی نسبت به درمان داشته باشند. برای موثرترین درمان، آزمون و خطا انجام می شود. استفاده از ترکیبی از درمانهای غیر دارویی و دارویی برای درمان درد و محدودیت های عملکردی آرتریت اولین راه درمان و جراحی به عنوان آخرین راه حل برای درمان در نظر گرفته می شود.
دارو درمانی
استامینوفن و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی خوراکی مانند دیکلوفناک محبوب ترین و مقرون به صرفه ترین گزینه ها برای درمان آرتروز هستند و معمولاً انتخاب اولیه درمان دارویی هستند. داروهای ضد التهاب به صورت خوراکی یا موضعی تجویز می شوند.
هدف از درمان استئوآرتریت به حداقل رساندن درد و بهبود عملکرد است. درمان استئوآرتریت شامل ترکیبی از درمانهای غیر دارویی و دارویی است. بیماران با علائم خفیف را می توان تنها با درمان های غیر دارویی کنترل کرد. بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته تر به ترکیبی از درمان های غیر دارویی و دارویی نیاز دارند.
دارو برای آرتروز مفاصل
- استامینوفن
- داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک
- NSAIDهای موضعی مانند ژل دیکلوفناک
- در برخی موارد از دولوکستین (یک داروی ضد افسردگی) استفاده می شود.
- کورتون نمونه دیگری از داروی آرتروز است، همچنین به عنوان استروئیدها شناخته می شوند، گاهی اوقات برای کمک به درمان استئوآرتریت شدید استفاده می شوند. اغلب بصورت تزریق داخل مفصل استفاده می شود تا به سرعت التهاب را کاهش دهند.
- مواد افیونی یا اُپیوئید ها مسکن های تجویزی هستند که احساس درد را تغییر می دهند، اما از التهاب جلوگیری نمی کنند. این داروها به دلیل عوارض اغلب تجویز نمی شوند.
- داروهای مکمل برای آرتروز
علاوه بر داروهای رایج، چندین مکمل برای حمایت از سلامت مفاصل توصیه می شود اگرچه اثرات آنها بطور قطعی به اثبات نرسیده است.
- گلوکزامین و کندرویتین سولفات دو مورد از محبوب ترین گزینه ها هستند. ادعا می شود که آنها باعث ترمیم غضروف و بهبود عملکرد مفاصل می شوند.
- برخی از بیماران نیز به دلیل خواص ضدالتهابی به اسیدهای چرب امگا 3 موجود در روغن ماهی روی می آورند.
- زردچوبه به دلیل اثرات آنتی اکسیدانی و ضد التهابی شناخته شده که حاوی کورکومین است.
ویتامین برای آرتروز
چندین ویتامین از جمله ویتامین های A، C و E، D و K برای تأثیراتشان بر آرتریت مورد مطالعه قرار گرفته اند. در کل ویتامین های D و K هر دو برای استحکام استخوانها مهم هستند و ویتامین K در ساختار غضروف نقش دارد. در صورت کمبود این دو ماده مغذی، ممکن است مکمل این دو ماده غذایی مفید باشد.
درمان بدون جراحی آرتروز
بطورکلی می توان درمان استئوآرتریت را به درمان بدون جراحی و جراحی تقسیم کرد. درمان اولیه همیشه با روش های بدون جراحی شروع می شود. طیف گسترده ای از روش های بدون جراحی برای درمان OA زانو وجود دارد. تمرکز اصلی در درمان OA بر ارتقای درمان بیمار، کاهش درد، بهینه سازی عملکرد و اصلاح روند بیماری و اثرات آن است.
درمان خود مدیریتی آرتروز مفاصل
این نوع درمان برای افراد مبتلا به استئوآرتریت، جز درمان های اصلی توصیه شده است. تغییرات رفتاری مثبت، مانند ورزش، کاهش وزن، استفاده از کفش مناسب و پیاده روی صحیح از کارها و روش هایی هست که بیمار در آن نقش دارد.
ورزش درمانی آرتروز مفاصل
ورزش یک درمان اصلی در افراد مبتلا به استئوآرتریت هست. انجام ورزش بخشی ضروری از طرح درمان آرتروز است. انجام 150 دقیقه ورزش متوسط تا شدید در هفته باید هدف باشد.
یک برنامه ورزشی خوب برای مبارزه با درد و سفتی استئوآرتریت دارای چهار بخش است:
- تمرینات تقویتی عضلات اطراف مفاصل دردناک را قوی می کند و به کاهش استرس روی آنها کمک می کند.
- ورزش با دامنه حرکتی یا کشش به کاهش سفتی و حرکت مفاصل کمک می کند.
- تمرینات هوازی یا کاردیو به بهبود سطح استقامت و انرژی و کاهش وزن اضافی کمک می کند.
- تمرینات تعادلی به تقویت عضلات کوچک اطراف زانو و مچ پا کمک می کند همچنین باعث جلوگیری از سقوط می شود.
قبل از شروع برنامه ورزشی جدید با پزشک متخصص طب فیزیکی یا فیزیوتراپیست مشورت کنید.
کاهش وزن
اضافه وزن به مفاصل تحمل کننده وزن، از جمله لگن، زانو، مچ پا، پا و پشت، نیرو و استرس بیشتری وارد می کند. از طرفی خود سلول های چربی باعث التهاب می شوند. کاهش وزن اضافی به کاهش درد و کاهش آسیب مفاصل کمک می کند. هر نیم کیلو کاهش وزن، دو کیلو فشار از روی مفاصل پایین تنه را کم می کند. برای حفظ وزن سالم، تغذیه سالم را با ورزش منظم ترکیب کنید. برای افرادی که چاقی یا اضافه وزن دارند مداخلات برای دستیابی به کاهش وزن به عنوان یک درمان اصلی باید توسط بیمار و پزشک مورد توجه قرار گیرد.
درمان های فیزیکی و وسایل کمکی
فیزیوتراپیست ها، کار درمانگران و متخصصان کایروپراکتیک می توانند در زیر برای درمان آرتروز کمک کنند.
- فیزیوتراپی و کار درمانی
- تمرینات خاصی برای کمک به تثبیت مفاصل و کاهش درد
- اطلاعاتی در مورد درمان های طبیعی که می توانند درد را کاهش دهند.
- دستورالعمل برای سهولت حرکت و محافظت از مفاصل
- اطلاعات و راهنمایی در مورد بریس، کفش، کفی یا سایر وسایل کمکی
- طب سوزنی یکی از درمان های فیزیکی موثر برای کاهش درد زانو در کوتاه مدت در نظر گرفته شود.
- از تحریک الکتریکی(TENS) و التراسوند (US) نیز می توان برای مدیریت درد و بهبود بافت استفاده کرد.
تزریق داخل مفصل
- کورتیکواستروئیدها. این داروهای ضد التهابی تجویزی به روشی مشابه هورمونی به نام کورتیزول بدن عمل می کنند.
- تزریق داخل مفصلی کورتون. مکمل درمان های اصلی برای تسکین درد متوسط تا شدید در افراد مبتلا به استئوآرتریت.
- پلاسمای غنی از پلاکت (PRP). توسط پزشک داخل مفصل تزریق می شود و برای کمک به کاهش درد و التهاب.
- سلول بنیادی. درمان با سلول های بنیادی مزانشیمی همچنان یک رویکرد تحقیقاتی امیدوار کننده برای استئوآرتریت زانو است.
- تزریق ژل به داخل مفصل. در آرتروز درد و سفتی مفصل از علائم شایع هست یکی از دلایل این علائم این است که اسید هیالورونیک (HA)، یک روان کننده طبیعی مفصل، در افراد مبتلا به OA تجزیه و یا کم می شود. برای کمک به کاهش درد، پزشک ممکن است درمان با تزریق اسید هیالورونیک را توصیه کند – که گاهی اوقات به عنوان تزریق ژل شناخته می شود.
تزریق اسید هیالورونیک (HA) جایگزین روان کننده مفاصل از دست رفته است و در حال حاضر توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای استفاده در زانو تایید شده است. با این حال، برخی از پزشکان ممکن است از تزریق در شانه ها و لگن نیز استفاده کنند.
درمان آرتریت
درمان آرتریت شامل رویکرد های مختلفی برای کاهش درد، بهبود عملکرد مفصل و بهبود کیفیت زندگی بیماران است. گزینه های درمانی معمولا شامل دارو ها، فیزیوتراپی، اصلاح سبک زندگی و در برخی موارد مداخلات جراحی است.
دارو ها اغلب شامل دارو های ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، کورتیکواستروئید ها و دارو های ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDs) برای اشکال التهابی آرتریت، مانند آرتریت روماتوئید است. این دارو ها به کاهش درد و التهاب کمک می کنند و با کنترل علائم آرتریت، بیماران را قادر می سازند تا سبک زندگی فعال تری داشته باشند.
درمان دارویی
- استفاده از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) برای کاهش درد و التهاب
- مصرف مسکن ها برای کنترل درد
- داروهای تخصصی مانند کورتیکواستروئید ها، دارو های سرکوب کننده سیستم ایمنی و داروهای بیولوژیک در آرتریت های خودایمنی
فیزیوتراپی و توانبخشی
- تقویت عضلات اطراف مفصل
- حفظ یا افزایش دامنه حرکتی مفصل
- کاهش خشکی و پیشگیری از ناتوانی حرکتی
اصلاح سبک زندگی
- رعایت رژیم غذایی سالم و ضد التهابی
- کاهش وزن در صورت وجود اضافه وزن
- ورزش منظم و مناسب با وضعیت جسمی
- ترک عادت ها مانند بی تحرکی یا وضعیت نادرست مفصل
درمانهای تخصصی غیر جراحی
- تزریق داروهای ضد التهاب یا استروئیدی داخل مفصل
- استفاده از درمانهای بیولوژیک در موارد پیشرفته تر
- مداخلات درد درمانی مانند بلاک عصبی در برخی موارد خاص
جراحی در موارد شدید
- تعویض مفصل (مانند تعویض مفصل زانو یا لگن)
- جراحی اصلاحی برای بازسازی یا تثبیت مفصل
- فقط در مواردی که سایر درمان ها مؤثر نباشند
پیگیری و مشاوره پزشکی منظم
- معاینه و ارزیابی دوره ای توسط پزشک متخصص
- تنظیم و اصلاح برنامه درمانی بر اساس پیشرفت بیماری
- جلوگیری از پیشرفت آسیب مفصلی و عوارض بلند مدت
پیشگیری از آرتروز و آرتریت
پیشگیری از آرتروز و آرتریت با ایجاد عادات سالم در سبک زندگی آغاز می شود. مهم ترین عامل، فعالیت بدنی منظم است. ورزشهایی مانند پیاده روی، شنا، دوچرخه سواری و تمرینات تقویت عضلات اطراف مفاصل به کاهش فشار وارد شده بر مفصل ها کمک کرده و انعطاف پذیری آنها را حفظ می کنند. حفظ وزن مناسب نیز نقش کلیدی دارد، زیرا اضافه وزن باعث افزایش فشار روی مفاصل به ویژه زانو ها و ستون فقرات می شود.
تغذیه سالم می تواند خطر التهاب و فرسایش مفاصل را کاهش دهد. مصرف خوراکی های سرشار از اُمگا-۳ مانند ماهی های چرب، گردو و بذر کتان به کاهش التهاب کمک می کند. همچنین سبزیجات، میوه ها و غذا های غنی از آنتی اکسیدان می توانند از بافت مفصلی محافظت کنند. در مقابل، محدود کردن غذا های فرآوری شده، شکر زیاد و چربی های ناسالم به حفظ سلامت مفاصل کمک می کند.
در نهایت، توجه به تکنیکهای صحیح در فعالیت های روزانه اهمیت دارد. پرهیز از حرکات تکراری شدید، گرم کردن بدن قبل از فعالیت های ورزشی، حفظ وضعیت بدنی درست و استفاده از کفش مناسب، همگی می توانند از آسیب دیدگی مفاصل جلوگیری کنند. معاینات دوره ای و مشورت با پزشک یا فیزیوتراپیست در صورت وجود درد یا سفتی مفاصل نیز اقدامی مهم برای پیشگیری و کنترل زود هنگام مشکلات مفصلی است.
سخن پایانی
آرتروز و آرتریت با اینکه هر دو به مفاصل مربوط هستند، ماهیت و رفتار متفاوتی دارند و شناخت این تفاوت ها به افراد کمک می کند تا با دیدی روشن تر مسیر تشخیص و درمان را دنبال کنند. افزایش آگاهی درباره علائم، عوامل خطر و روش های کنترل این بیماری ها، نخستین قدم برای مدیریت بهتر و جلوگیری از آسیب های بیشتر است.
رعایت سبک زندگی سالم شامل ورزش منظم، تغذیه مناسب، کاهش وزن در صورت نیاز و مراقبت روزانه از مفاصل، نقش مهمی در کاهش احتمال ابتلا یا شدت یافتن علائم دارد. توجه به علائم، سیگنال های بدن و اقدام سریع در صورت بروز درد، سفتی یا تورم مفاصل، به تشخیص زودهنگام و درمان مؤثرتر کمک می کند.
پیشگیری و درمان آرتروز و آرتریت نیازمند همکاری مستمر بیمار با پزشک و پایبندی به برنامه درمانی است. با آگاهی کافی، پیگیری مداوم و انتخاب روش های درمانی مناسب، می توان کیفیت زندگی را حفظ کرد و از عملکرد طبیعی مفاصل حمایت نمود.
بدون نظر