فهرست مطالب
بهترین دارو برای درد ستون فقرات به علت و شدت درد بستگی دارد و ممکن است شامل مسکن‌ها، داروهای ضدالتهاب، شل‌کننده‌های عضلانی و داروهای درد عصبی باشد. درد ستون فقرات یکی از مشکلات شایعی است که می‌تواند به دلایل مختلفی مانند گرفتگی و اسپاسم عضلات، آرتروز، آسیب‌های ستون فقرات، بیرون‌زدگی یا فتق دیسک، تنگی کانال نخاعی، التهاب مفاصل، آسیب‌های ورزشی و تحریک یا فشار روی اعصاب ایجاد شود.
بهترین دارو برای درد ستون فقرات برای همه افراد یکسان نیست و انتخاب دارو باید بر اساس علت درد، شدت و مدت علائم، وجود درد تیرکشنده به دست یا پا، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای دیگری که فرد مصرف می‌کند انجام شود.
داروها می‌توانند با کاهش درد، التهاب یا اسپاسم عضلانی به فرد کمک کنند تا فعالیت‌های روزمره خود را بهتر انجام دهد؛ اما در بسیاری از موارد، دارو تنها بخشی از درمان است و ممکن است در کنار آن به ورزش، فیزیوتراپی، اصلاح فعالیت‌های روزمره یا درمان علت اصلی درد نیاز باشد. راهنماهای معتبر نیز بر استفاده منطقی از داروها و پرهیز از مصرف طولانی‌مدت یا خودسرانه داروهای پرخطر تأکید دارند.
بهترین دارو برای درد ستون فقرات چیست؟
درد ستون فقرات می‌تواند در نواحی مختلفی مانند گردن، قسمت میانی و پایین کمر ایجاد شود و افراد را در سنین مختلف درگیر کند. این درد ممکن است به دلایل متعددی از جمله گرفتگی عضلات، آرتروز، آسیب یا فتق دیسک، فشار روی اعصاب، آسیب‌های ورزشی و برخی بیماری‌های ستون فقرات ایجاد شود؛ بنابراین روش درمان و انتخاب دارو برای همه افراد یکسان نیست.
برای کنترل درد ستون فقرات، بسته به علت و شدت علائم، ممکن است از مسکن‌ها، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID)، شل‌کننده‌های عضلانی و در شرایط خاص داروهای مورد استفاده برای دردهای عصبی استفاده شود. انتخاب دارو باید با توجه به وضعیت بیمار، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای هم‌زمان انجام شود و مصرف خودسرانه داروهای قوی یا طولانی‌مدت توصیه نمی‌شود.
کنترل درد، التهاب و علائم ستون فقرات با دارو چگونه صورت می‌گیرد؟
درد ستون فقرات می‌تواند به دلایل مختلفی مانند گرفتگی و اسپاسم عضلات، التهاب مفاصل، آرتروز، آسیب دیسک بین‌مهره‌ای، فشار یا تحریک ریشه‌های عصبی و برخی بیماری‌های ستون فقرات ایجاد شود. به همین دلیل، داروی مناسب برای همه انواع درد ستون فقرات یکسان نیست و انتخاب دارو باید بر اساس علت درد، شدت و مدت علائم، وجود درد عصبی و شرایط عمومی بیمار انجام شود.
داروهای مورد استفاده برای مشکلات ستون فقرات معمولاً با توجه به نوع درد و علت ایجاد آن، با اهداف مختلفی تجویز می‌شوند. مهم‌ترین اهداف درمان دارویی عبارت‌اند از:
- کاهش درد: برخی داروهای مسکن مانند استامینوفن و در موارد خاص داروهای قوی‌تر می‌توانند شدت درد را کاهش دهند.
- کنترل التهاب: داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن، ناپروکسن و دیکلوفناک می‌توانند در برخی شرایط با کاهش التهاب، درد و محدودیت حرکتی را کمتر کنند.
- کاهش اسپاسم و گرفتگی عضلات: شل‌کننده‌های عضلانی مانند سیکلوبنزاپرین و متوکاربامول ممکن است در صورت وجود اسپاسم عضلانی و برای مدت محدود تجویز شوند.
- کنترل دردهای عصبی: در برخی شرایط که درد ناشی از تحریک یا آسیب عصب باشد، داروهایی مانند گاباپنتین یا پرگابالین ممکن است مورد بررسی قرار گیرند؛ البته این داروها برای همه انواع کمردرد یا سیاتیک مناسب نیستند.
- کاهش التهاب شدید در شرایط خاص: کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزولون یا برخی تزریق‌های استروئیدی ممکن است در شرایط مشخص مورد استفاده قرار گیرند، اما مصرف آنها برای هر نوع کمردرد توصیه نمی‌شود.
انتخاب دارو به علت و شدت درد، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای مصرفی فرد بستگی دارد. هر دارو نیز عوارض و محدودیت‌های خاص خود را دارد؛ بنابراین مصرف خودسرانه یا طولانی‌مدت دارو توصیه نمی‌شود.
داروها معمولاً علائم را کنترل می‌کنند و لزوماً علت اصلی بیماری ستون فقرات را درمان نمی‌کنند. به همین دلیل، بسته به علت درد ممکن است در کنار دارو به ورزش، فیزیوتراپی یا سایر روش‌های درمانی نیاز باشد.
در ادامه، انواع داروهای مورد استفاده برای درد ستون فقرات، کاربرد و مهم‌ترین عوارض آنها را بررسی می‌کنیم.
انواع دارو ها برای درد ستون فقرات
داروهای مورد استفاده برای مشکلات ستون فقرات را می‌توان بر اساس نوع اثر و نوع درد به چند گروه تقسیم کرد. بعضی داروها مستقیماً درد را کاهش می‌دهند، بعضی التهاب را کنترل می‌کنند و برخی دیگر برای اسپاسم عضلانی یا دردهای ناشی از تحریک عصب مورد استفاده قرار می‌گیرند.
انتخاب دارو به این بستگی دارد که درد ستون فقرات از کجا منشأ گرفته باشد. برای مثال، دارویی که ممکن است برای یک دوره کوتاه کمردرد حاد استفاده شود، لزوماً انتخاب مناسبی برای درد مزمن یا درد ناشی از سیاتیک نیست.
جدول داروهای مورد استفاده برای درد ستون فقرات
| گروه دارویی | نمونه داروها | کاربرد اصلی | مهم‌ترین نکته |
|---|---|---|---|
| مسکن‌ها | استامینوفن، کدئین، هیدروکودون | کاهش درد | برخی داروها خطر وابستگی و عوارض جدی دارند |
| NSAIDها | ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، کتوپروفن | کاهش درد و التهاب | باید با کمترین دوز مؤثر و کوتاه‌ترین مدت مصرف شوند |
| شل‌کننده‌های عضلانی | سیکلوبنزاپرین، متوکاربامول | اسپاسم و گرفتگی عضلانی | می‌توانند باعث خواب‌آلودگی شوند |
| داروهای ضدتشنج/درد عصبی | گاباپنتین، پرگابالین | برخی دردهای عصبی | برای هر نوع کمردرد یا سیاتیک مناسب نیستند |
| ضدافسردگی‌ها | دولوکستین، داروهای سه‌حلقه‌ای، SSRIها | برخی دردهای مزمن و شرایط خاص | انتخاب دارو به نوع درد و شرایط بیمار بستگی دارد |
| کورتیکواستروئیدها | پردنیزولون و سایر کورتون‌ها | کاهش التهاب در شرایط خاص | مصرف خوراکی روتین برای کمردرد توصیه نمی‌شود |
| تزریق اپیدورال | کورتیکواستروئید + بی‌حسی موضعی | برخی موارد سیاتیک شدید | باید در شرایط مشخص و توسط پزشک انجام شود |
مسکن‌ها برای درد ستون فقرات
مسکن‌ها یکی از شناخته‌شده‌ترین داروها برای کنترل درد هستند. استامینوفن می‌تواند برای برخی انواع درد مورد استفاده قرار گیرد، اما نباید تصور کرد که بهترین درمان برای کمردرد است. راهنمای NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) توصیه می‌کند استامینوفن به‌تنهایی برای کمردرد استفاده نشود و شواهد نیز نشان داده‌اند که اثربخشی آن در کمردرد غیراختصاصی محدود است.
در دردهای شدیدتر، پزشک ممکن است در شرایط خاص از داروهای اوپیوئیدی مانند کدئین یا هیدروکودون استفاده کند. این داروها می‌توانند درد را کاهش دهند، اما به دلیل احتمال خواب‌آلودگی، یبوست، وابستگی، تحمل دارویی و در دوزهای بالا خطر اختلال تنفسی، مصرف آنها باید محدود و تحت نظر پزشک باشد.
کدئین ممکن است در برخی موارد درد حاد، به‌خصوص زمانی که داروهای ضدالتهاب مناسب نباشند یا اثر کافی نداشته باشند، مورد استفاده قرار گیرد؛ اما برای درد مزمن ستون فقرات نباید به‌صورت روتین مصرف شود. NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) نیز استفاده از اوپیوئیدها را برای کمردرد مزمن توصیه نمی‌کند.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا NSAIDها
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا NSAIDها یکی از مهم‌ترین گروه‌های دارویی در درمان دارویی کمردرد هستند. این داروها علاوه بر کاهش درد، می‌توانند التهاب را نیز کاهش دهند.
NSAIDهای رایج
از داروهای این گروه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- ایبوپروفن
- ناپروکسن
- دیکلوفناک
- کتوپروفن
این داروها ممکن است در برخی افراد مبتلا به کمردرد یا دردهای عضلانی‌اسکلتی مفید باشند. NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) مصرف خوراکی NSAIDها را برای کمردرد در نظر می‌گیرد، اما تأکید می‌کند که عوامل خطر گوارشی، کبدی، کلیوی و قلبی‌عروقی بیمار باید بررسی شود و دارو با کمترین دوز مؤثر و برای کوتاه‌ترین مدت ممکن مصرف شود.
عوارض NSAIDها
مصرف این داروها، به‌خصوص در دوزهای بالا یا برای مدت طولانی، می‌تواند احتمال بروز عوارضی مانند:
- سوزش و درد معده
- زخم یا خونریزی گوارشی
- اختلال عملکرد کلیه
- افزایش فشار خون
- احتباس مایعات
- برخی عوارض قلبی‌عروقی
را افزایش دهد.
به همین دلیل، افرادی که سابقه زخم معده، بیماری کلیوی، بیماری قلبی‌عروقی، فشار خون کنترل‌نشده یا مشکلات خاص کبدی دارند، نباید بدون مشورت پزشک از این داروها استفاده کنند.
داروهای شل‌کننده عضلات برای گرفتگی ستون فقرات
گاهی درد ستون فقرات همراه با اسپاسم و گرفتگی عضلات است. در چنین شرایطی پزشک ممکن است برای مدت کوتاه داروهای شل‌کننده عضلات تجویز کند.
از نمونه‌های این گروه می‌توان به:
- سیکلوبنزاپرین
- متوکاربامول
اشاره کرد.
این داروها با کاهش اسپاسم عضلات می‌توانند در برخی موارد درد و محدودیت حرکتی را کاهش دهند. با این حال، مصرف آنها ممکن است باعث خواب‌آلودگی، سرگیجه و کاهش تمرکز شود.
بنابراین هنگام مصرف این داروها باید در مورد رانندگی و کار با ماشین‌آلات احتیاط کرد و از ترکیب خودسرانه آنها با داروها یا مواد دیگری که باعث خواب‌آلودگی می‌شوند پرهیز کرد.
گاباپنتین و پرگابالین برای درد ستون فقرات
گاباپنتین و پرگابالین از داروهایی هستند که بیشتر برای کنترل برخی انواع دردهای عصبی استفاده می‌شوند. برای مثال، دردی که به صورت تیرکشنده، سوزشی یا همراه با گزگز و بی‌حسی احساس می‌شود ممکن است ماهیت عصبی داشته باشد.
با این حال، این موضوع به معنی مناسب بودن گاباپنتین یا پرگابالین برای همه بیماران مبتلا به دیسک کمر یا سیاتیک نیست.
راهنمای NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) توصیه می‌کند گاباپنتینوئیدها و سایر داروهای ضد تشنج برای سیاتیک بطور روتین تجویز نشوند.
بنابراین اگر پزشک این داروها را برای یک بیمار خاص تجویز کند، باید بر اساس تشخیص و شرایط همان بیمار باشد و نباید صرفاً به دلیل داشتن درد کمر یا دیسک، خودسرانه مصرف شوند.
از عوارض احتمالی این داروها می‌توان به:
- خواب‌آلودگی
- سرگیجه
- اختلال تمرکز
- تاری دید
- تورم اندام‌ها
اشاره کرد.
همچنین قطع ناگهانی برخی از این داروها، به‌خصوص پس از مصرف مداوم، ممکن است مناسب نباشد و باید در صورت نیاز تحت نظر پزشک کاهش داده شوند.
داروهای ضدافسردگی برای درد مزمن ستون فقرات
برخی داروهای ضدافسردگی علاوه بر درمان اختلالات خلقی، در مدیریت بعضی از انواع درد مزمن نیز کاربرد دارند.
از این گروه می‌توان به:
- دولوکستین
- داروهای سه‌حلقه‌ای یا TCAها
- داروهای SSRI
اشاره کرد.
اما همه داروهای ضدافسردگی اثر یکسانی بر درد ستون فقرات ندارند. برای مثال، شواهد موجود از دولوکستین در برخی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن حمایت می‌کند. بنابراین این گروه دارویی باید بر اساس نوع درد و شرایط فردی بیمار انتخاب شود، نه صرفاً با عنوان «مسکن».
این داروها ممکن است برای بیمارانی که علاوه بر درد مزمن، مشکلات دیگری مانند اختلال خواب یا افسردگی دارند نیز در چارچوب یک برنامه درمانی مناسب بررسی شوند.
کورتون برای درد و التهاب ستون فقرات
کورتیکواستروئیدها یا کورتون‌ها داروهای ضدالتهاب قدرتمندی هستند و در برخی بیماری‌های ستون فقرات یا شرایط التهابی کاربرد دارند.
کورتون خوراکی
داروهایی مانند پردنیزولون می‌توانند التهاب را در بیماری‌های خاص کاهش دهند، اما این موضوع به معنی مناسب بودن آنها برای کمردرد معمولی یا دیسک کمر نیست.
در مورد سیاتیک، NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) توصیه می‌کند از کورتیکواستروئیدهای خوراکی استفاده نشود، زیرا شواهد کلی نشان‌دهنده فایده کافی نیست و احتمال آسیب وجود دارد.
بنابراین مصرف خودسرانه پردنیزولون یا سایر کورتون‌های خوراکی برای کمردرد توصیه نمی‌شود.
تزریق کورتون به ستون فقرات
تزریق اپیدورال با تزریق داروی بی‌حسی موضعی و کورتیکواستروئید در فضای اپیدورال انجام می‌شود و با قرص کورتون تفاوت دارد. این روش ممکن است در برخی بیماران مبتلا به سیاتیک حاد و شدید مورد توجه قرار گیرد.
با این حال، تزریق اپیدورال برای هر نوع کمردرد یا درد ستون فقرات مناسب نیست و تصمیم درباره آن باید پس از ارزیابی علت درد توسط متخصص ستون فقرات گرفته شود.
آیا دارو به‌تنهایی می‌تواند بیماری ستون فقرات را درمان کند؟
در بسیاری از موارد، دارو بیشتر برای کنترل علائم استفاده می‌شود و لزوماً علت اصلی مشکل را برطرف نمی‌کند.
برای مثال، اگر درد ناشی از ضعف عضلات، وضعیت نامناسب بدن، مشکلات حرکتی یا برخی اختلالات مکانیکی ستون فقرات باشد، ممکن است بعد از کنترل درد نیاز به ورزش و توانبخشی وجود داشته باشد.
در کمردرد مزمن نیز راهنماهای معتبر بر استفاده از رویکردهای غیردارویی مانند فعالیت بدنی و برنامه‌های ورزشی در کنار درمان مناسب تأکید دارند.
آیا داروهای قوی‌تر برای درد شدید ستون فقرات وجود دارد؟
بله. در شرایط خاص ممکن است پزشک از داروهای قوی‌تری مانند اوپیوئیدها استفاده کند، اما قوی‌تر بودن دارو به معنی بهتر بودن آن نیست.
کدئین و هیدروکودون از جمله داروهایی هستند که می‌توانند درد شدید را کاهش دهند، اما خطر وابستگی و سایر عوارض آنها باعث می‌شود استفاده از آنها محدود باشد.
برای کمردرد حاد، NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) استفاده از اوپیوئیدهای ضعیف را تنها در شرایطی مطرح می‌کند که NSAIDها ممنوع باشند، تحمل نشوند یا اثر کافی نداشته باشند؛ در کمردرد مزمن، اوپیوئیدها نباید به‌صورت روتین استفاده شوند.
در صورت مصرف طولانی‌مدت اوپیوئیدها، قطع ناگهانی نیز می‌تواند مشکل‌ساز باشد و کاهش دارو باید با برنامه پزشکی انجام شود.
چه زمانی درد ستون فقرات نیاز به مراجعه سریع به پزشک دارد؟
همه دردهای ستون فقرات ناشی از گرفتگی عضله یا دیسک نیستند. در صورت وجود علائم هشدار باید علت‌های جدی‌تر بررسی شوند.
اگر درد ستون فقرات همراه با موارد زیر باشد، مراجعه پزشکی اهمیت بیشتری دارد:
- ضعف جدید یا پیشرونده دست یا پا
- بی‌اختیاری ادرار یا مدفوع
- بی‌حسی در ناحیه بین پاها یا اطراف اندام تناسلی
- تب همراه با درد شدید ستون فقرات
- کاهش وزن غیرقابل توضیح
- درد شدید پس از آسیب یا ضربه
- سابقه سرطان همراه با درد جدید ستون فقرات
- درد شدید و غیرمعمول که به‌سرعت در حال بدتر شدن است
بهترین دارو برای درد ستون فقرات بر اساس نوع درد
نوع درد می‌تواند سرنخ مهمی برای انتخاب روش درمان باشد:
اگر درد بیشتر به صورت گرفتگی و اسپاسم عضلات است
ممکن است پزشک برای مدت کوتاه یک داروی شل‌کننده عضلانی مانند سیکلوبنزاپرین یا متوکاربامول را در نظر بگیرد.
اگر درد همراه با التهاب و درد عضلانی‌اسکلتی است
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک یا کتوپروفن ممکن است در افراد مناسب استفاده شوند.
اگر درد به پا یا دست تیر می‌کشد
ابتدا باید مشخص شود که آیا درد ناشی از تحریک یا فشار روی عصب است. در چنین شرایطی، درمان صرفاً با افزایش مقدار مسکن همیشه راه‌حل مناسبی نیست.
اگر درد مزمن است
ممکن است دارو به‌تنهایی کافی نباشد و برنامه‌ای شامل ورزش، فیزیوتراپی، اصلاح فعالیت‌ها و در برخی بیماران داروهای خاص مانند دولوکستین بررسی شود.
اگر سیاتیک شدید و حاد وجود دارد
در برخی بیماران، تزریق اپیدورال بی‌حسی موضعی و کورتون می‌تواند مطرح باشد؛ البته تشخیص و انتخاب بیمار اهمیت زیادی دارد.
عوارض داروهای درد ستون فقرات چیست؟
هر دارویی در کنار اثر درمانی خود می‌تواند عوارضی داشته باشد. نوع عارضه به دارو بستگی دارد.
NSAIDها: مشکلات معده و خونریزی گوارشی، آسیب کلیوی و برخی عوارض قلبی‌عروقی.
شل‌کننده‌های عضلانی: خواب‌آلودگی، سرگیجه و کاهش تمرکز.
گاباپنتین و پرگابالین: خواب‌آلودگی، سرگیجه، اختلال تمرکز و در برخی افراد تورم اندام‌ها.
اوپیوئیدها: یبوست، تهوع، خواب‌آلودگی، وابستگی و در مصرف نامناسب خطر اوردوز و اختلال تنفسی.
کورتون‌ها: بسته به نوع و مدت مصرف می‌توانند باعث افزایش قند خون، افزایش فشار خون، اختلالات خلقی، افزایش خطر عفونت و سایر عوارض شوند.
به همین دلیل، انتخاب دارو باید بر اساس نسبت فایده به خطر انجام شود و مصرف هم‌زمان چند دارو نیز باید توسط پزشک یا داروساز بررسی شود.
چه کسانی باید در مصرف داروهای ستون فقرات احتیاط بیشتری داشته باشند؟
افراد زیر باید قبل از مصرف خودسرانه دارو با پزشک یا داروساز مشورت کنند:
- افراد مبتلا به بیماری کلیوی یا کبدی
- افراد دارای زخم یا خونریزی گوارشی
- بیماران قلبی یا دارای فشار خون بالا
- افرادی که داروهای رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنند
- سالمندان
- زنان باردار یا شیرده
- افرادی که چند دارو را به‌صورت هم‌زمان مصرف می‌کنند
- افرادی که سابقه وابستگی به داروهای آرام‌بخش یا اوپیوئیدی دارند
همچنین مصرف هم‌زمان چند داروی ضدالتهاب مانند ایبوپروفن و دیکلوفناک بدون دستور پزشک می‌تواند خطر عوارض را افزایش دهد.
سؤال‌های متداول
در این بخش به رایج‌ترین پرسش‌ها درباره داروهای مورد استفاده برای درد ستون فقرات، کاربرد آنها، نحوه مصرف و عوارض احتمالی پاسخ می‌دهیم.
بهترین قرص برای درد ستون فقرات چیست؟
یک قرص واحد را نمی‌توان برای همه افراد بهترین دانست. در برخی انواع کمردرد، NSAIDها می‌توانند گزینه دارویی باشند؛ اما انتخاب دارو به علت درد، بیماری‌های زمینه‌ای و خطر عوارض بستگی دارد.
آیا ایبوپروفن برای درد ستون فقرات خوب است؟
ایبوپروفن از گروه NSAIDهاست و ممکن است در برخی افراد مبتلا به کمردرد مفید باشد. با این حال، باید با توجه به شرایط فرد و با کمترین دوز مؤثر و کوتاه‌ترین مدت ممکن مصرف شود.
آیا پرگابالین برای دیسک کمر مفید است؟
پرگابالین برای برخی انواع درد عصبی استفاده می‌شود، اما برای همه بیماران مبتلا به دیسک یا سیاتیک مناسب نیست. NICE (مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا) استفاده روتین از گاباپنتینوئیدها را برای سیاتیک توصیه نمی‌کند.
آیا کورتون برای کمردرد مفید است؟
کورتون در برخی شرایط خاص کاربرد دارد، اما کورتون خوراکی مانند پردنیزولون درمان روتین کمردرد یا سیاتیک نیست. در بعضی بیماران مبتلا به سیاتیک حاد و شدید، تزریق اپیدورال کورتون می‌تواند توسط پزشک بررسی شود.
آیا می‌توان برای درد ستون فقرات کدئین مصرف کرد؟
کدئین یک اوپیوئید است و ممکن است در برخی موارد درد حاد و شرایط خاص تجویز شود، اما به دلیل خطر وابستگی و عوارض نباید خودسرانه یا برای مدت طولانی مصرف شود.
آیا داروهای شل‌کننده عضلات برای کمردرد مفید هستند؟
اگر درد با اسپاسم و گرفتگی عضلات همراه باشد، پزشک ممکن است برای مدت کوتاه داروی شل‌کننده عضلات تجویز کند. خواب‌آلودگی و سرگیجه از عوارض مهم این داروها هستند.
سخن پایانی
داروها می‌توانند نقش مهمی در کنترل درد، التهاب و اسپاسم ناشی از مشکلات ستون فقرات داشته باشند، اما بهترین دارو برای همه بیماران یکسان نیست. دارویی که برای گرفتگی عضلات مناسب است ممکن است برای درد عصبی یا سیاتیک انتخاب مناسبی نباشد و داروهای قوی‌تر نیز الزاماً نتیجه بهتری ایجاد نمی‌کنند.
در بسیاری از موارد، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌توانند برای مدت کوتاه در کنترل کمردرد مورد استفاده قرار گیرند، اما باید خطرات گوارشی، کلیوی و قلبی‌عروقی آنها در نظر گرفته شود. داروهای شل‌کننده عضلات، داروهای مربوط به درد عصبی، ضدافسردگی‌ها، کورتون‌ها و اوپیوئیدها نیز هر کدام جایگاه مشخص و محدود خود را دارند و نباید بدون توجه به علت درد مصرف شوند.
اگر درد ستون فقرات شدید، مداوم یا همراه با علائم عصبی باشد، تشخیص علت درد اهمیت بیشتری از انتخاب یک مسکن قوی‌تر دارد. بنابراین بهتر است انتخاب دارو، دوز و مدت مصرف بر اساس معاینه و شرایط فردی بیمار توسط پزشک انجام شود.