فهرست مطالب
ورزش های کششی زانو با افزایش انعطافپذیری، تقویت عضلات اطراف مفصل و کاهش درد، به پیشگیری از آسیبها و بهبود سریعتر مشکلات زانو کمک میکنند.
ورزش های کششی زانو نقش مهمی در حفظ انعطافپذیری، تقویت عضلات اطراف مفصل و پیشگیری از آسیبها دارند. انجام منظم این تمرینات میتواند به بهبود دامنه حرکتی زانو، کاهش درد و فشار روی مفصل و تسریع روند بهبود بعد از آسیبها کمک کند. این ورزشها به ویژه برای افرادی که دچار نرمی کشکک زانو، ضعف عضلانی، پای پرانتزی، آرتروز زانو یا مشکلات ناشی از فعالیتهای ورزشی هستند، بسیار مفید است. با رعایت اصول صحیح و انجام منظم حرکات کششی، میتوان سلامت مفصل زانو را در طولانیمدت تضمین کرد.
ورزش درمانی نرمی کشکک زانو
ورزش درمانی و ورزشهای کششی زانو در سندرم درد پاتلوفمورال یا نرمی کشکک زانو اهمیت زیادی دارند، زیرا این حرکات به کاهش فشار روی کشکک و بهبود عملکرد مفصل کمک میکنند. در این شرایط معمولاً کوتاهی یا عدم تعادل در عضلات اطراف ران و زانو، بهویژه عضلات چهارسر ران، پشت ران و کشاله ران، میتواند عامل تشدید درد باشد. انجام تمرینات کششی منظم برای این گروههای عضلانی باعث افزایش انعطافپذیری، توزیع بهتر نیرو در مفصل و کاهش اصطکاک کشکک روی استخوان ران میشود. ترکیب این تمرینات با تقویت عضلات اطراف زانو، بهویژه عضله واستوس مدیالیس، میتواند در کاهش درد و بهبود حرکات روزمره بسیار مؤثر باشد.
فیلم ورزش های کششی زانو
ورزش های کششی زانو را منظم و حداقل بمدت 6 هفته انجام دهید
سندرم درد پاتلوفمورال یا نرمی کشکک زانو
سندرم درد پاتلوفمورال یا نرمی کشکک زانو یکی از شایعترین علل درد جلوی زانو، بهویژه در نوجوانان، جوانان و ورزشکاران است. در این عارضه سطح زیرین کشکک (پاتلا) دچار نرمی یا تغییراتی میشود و هنگام حرکت بهدرستی در شیار استخوان ران قرار نمیگیرد. این اختلال باعث افزایش اصطکاک و فشار میان کشکک و استخوان ران شده و در نتیجه فرد دچار درد زانو میشود. این درد معمولاً در فعالیتهایی مانند بالا و پایین رفتن از پلهها، نشستن طولانیمدت با زانوهای خمیده، دویدن یا پرش بیشتر خود را نشان میدهد.
از عوامل مستعدکننده این مشکل میتوان به ضعف یا عدم تعادل عضلات ران و لگن، کوتاهی عضلات پشت ران، صافی کف پا، پای پرانتزی یا ضربدری، اضافهوزن و استفاده مکرر و نادرست از مفصل زانو اشاره کرد. در ورزشکاران، تمرینات شدید و بدون آمادگی بدنی مناسب نیز میتواند زمینهساز بروز این سندرم باشد. شناخت و اصلاح این عوامل خطر، نقش مهمی در کنترل و پیشگیری از پیشرفت بیماری دارد.
روشهای درمانی در ابتدا غیرجراحی هستند و هدف آنها کاهش درد، اصلاح بیومکانیک حرکتی و بازگرداندن عملکرد طبیعی مفصل میباشد. تمرینات کششی برای گروههای عضلانی پشت ران و کشاله ران به همراه تمرینات تقویتی برای عضلات چهارسر ران بهخصوص عضله واستوس مدیالیس اهمیت زیادی دارند. استفاده از کفش مناسب، کفیهای اصلاحی برای صافی کف پا، کنترل وزن و اجتناب از فعالیتهای تشدیدکننده علائم، مانند نشستن طولانی یا دویدن روی سطوح سخت، از دیگر اقدامات مهم در درمان هستند.
در مواردی که علائم شدیدتر باشد یا به درمانهای اولیه پاسخ ندهد، استفاده از فیزیوتراپی، نوارهای مخصوص کشکک (taping)، تکنیکهای اصلاح الگوی حرکتی و تمرینات اختصاصی برای لگن و ران توصیه میشود. در موارد نادر و مقاوم، که درمانهای غیرجراحی اثربخش نیستند، جراحی به عنوان آخرین گزینه مدنظر قرار میگیرد. هدف کلی درمان، کاهش درد، بهبود کیفیت زندگی و پیشگیری از آسیبهای ثانویه در مفصل زانو است.